برای تو و تو، دوست و آجی
اصلا قبول نیست که در یک روز هر دوتان بگویید می خواهید بروید.
چه بگویم؟ چه بنویسم؟ که غصه تان بیشتر نشود و نمک به زخمتان نشود و ......
دوری تان مرا نمی کشد البته.خب همین سخت است دیگر.این که باید با دوری تان زندگی کنم....
می روی و خانه ی دل مرا
عنکبوتها اجاره می کنند.
در پناه خدا باشید ای همه ی دورها،دوستها، عزیزها.
+ نوشته شده در شنبه ۱۳۹۱/۱۱/۰۷ ساعت توسط ز.د
|
عقل در فعلیت خود زندگی است. ارسطو